ਜਦੋਂ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ‘ਤੇ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕੋਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਉਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕੋਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ—ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਣ—ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕੋਲਾਹਲ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਕੰਬ ਗਏ; ਪਹਾੜਾ ਢਹਿ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕਾਂਪੀ। ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਨक्षਤਰ—all ਚਮਕ ਰਹੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤੇਜ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅੰਧਕਾਰ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਯਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਖੰਭਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਵਾ ਜਾਂ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵੇਦੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘੀ, ਮਿਠਾ ਚੌਲ, ਦਹੀਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਧੁਰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਚੀਨੀ ਵਾਲੀ ਰੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਰ ਮੋਲੀਸ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਛੇਵੇਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਅੰਜਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਚੱਟਿਆ ਜਾਂ ਚੁੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਉਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਗਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣ, ਲੁੱਟਣ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਐਸੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੱਖ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਹੀ ਭਾਗ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਇਥੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਤੇ ਆਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਟੁੱਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਗਿੱਧ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਝਪਟਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਨੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਨੇ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰੀ; ਜਦ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਸੀਮ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਹਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੀ-ਭੂਰੀ ਦਾਢੀ, ਡਰਾਉਣਾ, ਖੜੀ ਹੋਈ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਡਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਪਣਾ ਭਾਗ ਦੇਣਗੇ।" "ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸਮੇਤ..." "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ 'ਜਵਰ' (ਤਾਪ) ਨਾਮਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਇਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਰੱਥ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਜਾਵੇ।" ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਆਪ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।