ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਮਾ ਦੇ ਰੂਪਵਤੀ ਸਵਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।” ਉਸਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਜੇਤ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਤੇਜਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਪਣਾ ਵੀ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਸਕੇ?” ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਵਾਨ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਮੋਹ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।” “ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੂਜਾਰੀ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਪਰ, ਹਿੱਸੇ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਡੱਖ ਦੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਡੱਖ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਿੰਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਯੰਕਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੀ—ਕ੍ਰੋਧ—ਜਿਸਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਯਾਨਕ ਗਣ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਨਾਂ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਨਾਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤੇਜ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭਯਾਨਕ ਯਜਨ ਸਥੰਭ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਈ ਗਰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਲੱਗੇ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਅੰਬਰ-ਆਹਾਰ ਦੇ ਢੇਰ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘਿਉ, ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ-ਪਾਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮਧੁਰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸਫੈਦ ਮਿਸਰੀ ਦੀ ਰੇਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੰਡ ਦੀਆਂ ਵਹਿਣੀਆਂ, ਛੇਵੇਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਅੰਜਨ, ਜੋ ਚੱਟਣ ਜਾਂ ਚੁੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋਣ, ਉਪਲਬਧ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਧਾ, ਲੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਡੱਖ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?” ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਦੈਤ, ਨਾਂ ਹੀ ਭੋਗ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਂ ਹੀ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਡੱਖ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ ਹਾਂ।” “ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਯਜਨਾ ਅਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।” “ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਯਜਨ ਦੇ ਸਥੰਭ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਗਿਦੜਾਂ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਉਤੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ, ਜਿਸਦਾ ਤੇਜ ਅਸੀਮ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।