ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ—ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ—ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦੱਸਿਆ, “ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।” ਉਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ?” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਉਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਤੇਜਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਉਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ, ਤਪ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਮਿਲੇ?” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮੀ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅੱਜ, ਤੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦੱਸਿਆ, “ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥਾਂਤਰ ਸਾਮ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਟੋਕਿਆ, “ਤੂੰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਭਾਗ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ; ਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਯਜ੍ਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਜ੍ਨ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਾਖੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਇਕਠੀ ਹੋਈ। ਇਹੋ ਓਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਹੈ—ਕ੍ਰੋਧ—ਜਿਸ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਿਆਨਕ ਗਣ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਹਰ ਇੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕੋਲਾਹਲ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਾਸੀ ਕੰਬ ਪਏ; ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤੇਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆ ਚਮਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਯਜ੍ਨ ਸਥੰਭ ਤੋੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਗਰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ। ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਸਮਾਨੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ, ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਧਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਚੀਨੀ ਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਰ ਚੈਨਲ, ਛੇਵੇਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮਿਲੇ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਚੱਟ ਸਕੀਦਾ ਜਾਂ ਚੂਸ ਸਕੀਦਾ—ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਭੋਜਨ ਲੁੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਛਾਲਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਯਜ੍ਨ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?