ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਯਜਨ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਸਥਵਿਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਜਲੇ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਕੋਲ ਆਏ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਕ ਦਕ੍ਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਦਿਤਿਆਂ, ਵਾਸੂਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਗਣ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ ਕੋਲ ਆਏ। ਵਿਸ਼্ণੂ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ—ਉਸ਼ਮਪ, ਧੂਮਪ, ਅਜ੍ਯਪ ਅਤੇ ਸੋਮਪ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ। ਜੋ ਜੂਣ, ਅੰਡਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਸਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਰੋਕ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ?” ਉਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਹੈਂ। ਪਰ ਇਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੀ ਦਾਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ?” ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਭ ਭਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮੋਹ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥੰਤ੍ਰ ਸਮਾ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹਿੱਸੇ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਿ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਰਚਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਤੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹੋ ਹੀ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਹੈ—ਕ੍ਰੋਧ—ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰਗਣ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਉਤਰੇ। ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਕੋਲਾਹਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਗਣ ਡਰ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਚਮਕੇ ਨਹੀਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ—all ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਰੁਦ੍ਰਗਣ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਡੰਡੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।