ਉਸ਼ਨਾਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਵੀਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਾਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪర్వਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਮਹਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਸਜ ਗਏ। ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਾਧਯ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪस्वੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਿਸਾਚ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜਲ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਦੱਖ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਦੱਖ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਕ ਦੱਖ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਭ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ: ਆਦਿਤਯ, ਵਾਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤਗਣ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਾਰੇ ਆ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ: ਉਸ਼ਮਪ, ਧੂਮਪ, ਅਜਯਪ ਅਤੇ ਸੋਮਪ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਆਏ। ਜਿਹੜੇ ਜਣਨ, ਅੰਡਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਪਤੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਰਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ।" "ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਖ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਂਯਜਨਾ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਉਠਿਆ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦੱਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ? ਕਿਸ ਰੋਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡਾ ਜਾਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" "ਪਿਆਰੀਏ, ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਤੇਜਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ। ਪਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਪਨ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੀ ਦਾਤ, ਤਪ ਜਾਂ ਆਸਥਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਸਕੇ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਵਾਨ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅੱਜ, ਤੇਰੀ ਮੋਹਵਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮਾ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੀ ਹੋ; ਪਰ, ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਦੱਖ ਦੀ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਜਾ, ਤੂੰ ਦੱਖ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਰੀਤਿ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।