ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਓ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਨਵਾਂ ਨਿਵਾਸ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਕਿਉਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਘਰ ਗਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਉਮਾ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।' ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਇੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬਲ-ਧਾਰੀ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਹਸ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਸਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁੱਸ ਗਈ? ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਨੰਗੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧ ਆਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਘੋੜੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ?" ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੀ ਰੁੱਸਣ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। "ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ?" ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, 'ਜ੍ਯੋਤਿਸਥਲਾ' ਨਾਮ ਦੀ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਸੀਮ, ਅਪ੍ਰਤਿਆਹਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਫੇ ਵਾਂਗ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ-ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹੀ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਦਿਤਯ, ਵਾਸੂ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ — ਸਾਰੇ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਤੇ ਕੈਲਾਸਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ। ਅੰਗੀਰਸ, ਵਿਦ੍ਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਵਾਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਾਰਵਤ ਵੀ ਆਏ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਵਹੀ। ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਾਧ੍ਯ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੀ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵੀ। ਉੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਿਸਾਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੀ ਆਏ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਖੜੇ ਸਨ; ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ; ਗੰਗਾ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਏ। ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਦਕਸ਼ — ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ — ਉੱਥੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਪੂਰਵ-ਕਥਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਉੱਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਨਿਵਾਸਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਭੀੜ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦਕਸ਼, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਕ, ਉੱਥੇ ਸੀ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਆਏ: ਆਦਿਤਯ, ਵਾਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧ੍ਯ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਮੇਤ, ਉਸ਼ਮਾਪ, ਧੂਮਾਪ, ਅਜਯਾਪ ਤੇ ਸੋਮਾਪ ਵੀ ਆਏ। ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵ-ਸਮੂਹ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜੀਵ-ਝੁੰਡ ਵੀ ਆਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਗਰਭ, ਅੰਡਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਕਾਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਆਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।