ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਫਲ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗੁਣ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾ ਹੋਇਆ ਦੋਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਕ, ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਕੋਮਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਖਦਾਈ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਹਰੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਗੀਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੁਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਮੰਮਥਾ, ਜੋ ਠੱਗ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਕੁਕਰਮੀ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਚਕ੍ਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਸਮੇਤ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਉਸ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਨੇਤਰ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੰਮਥਾ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਸੁਰ ਵਿਚ ਕਿਵਲ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਤੀ, ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਰੂਣ ਰੋਈ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਦਇਆਵਾਨ ਦੇਵ-ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸਟੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਏਗਾ; ਪਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜੀ, ਉਮਾਂ ਸਮੇਤ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰਾਂ, ਗੁਫ਼ਾ-ਗ੍ਰਿਹਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਛਲਕਦੀਆਂ ਝਰਨਾਂ, ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਨਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਸਭਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮੁੱਖ ਦੈਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਵਾਲੀ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਫਿਰ, ਉੱਚਤਮ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਨਾ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਧੀ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸੀਟ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਈ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਜੋ ਗਰੀਬ ਤੇ ਆਸਰਾ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉਮਾਂ!" ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ, ਕੁਝ ਨਾ ਆਖੀ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।