ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਕ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅੰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਵੇਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਨੀਥਾ—ਕਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ—ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਦੇ ਅਸਰ ਕਰਕੇ, ਵੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੇਨ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਤਰ ਜਾਂ "ਸਵਾਧਿਆਯ" ਤੇ "ਵਸ਼ਟ" ਉਚਾਰਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਵੇਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ ਆ ਗਿਆ: "ਨਾ ਕੋਈ ਯਜਨ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਵਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਸ਼ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵੇਨ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਕ ਹਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ। ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਵੇਨ, ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਤਰੀ ਦੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ—ਇਹ ਇਥੇ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਪਰ, ਵੇਨ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਵੇਨ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ। ਉਸ ਰਗੜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੀਵੀਂ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੀਸ਼ਾਦ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ਕ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵੀ ਵੇਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੇਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ। ਉਸ ਹੱਥ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਗੀ ਆਪ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਅਜਾਗਵ ਨਾਮਕ ਧਨੁਸ਼, ਦੇਵਤਾਈ ਤੀਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਛਾ ਗਈ। ਇਲਾਵਾ, ਵੇਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਵੇਨ ਨਰਕ 'ਪੁਤ' ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅੰਗੀਰਸ, ਸਾਰੇ ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ—ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਯ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵੇਨ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਰਾਜਾ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾਂ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਭੋਜਨ ਸਿਰਫ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਉਪਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ ਮਧੁ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਭਗ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਸੁਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਤ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਾਗਧ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਹ ਸੀ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਨ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।