ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਹਟਾਏ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਦੰਦ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਤੀਰ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕਾਲਕਾਲਾ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਵਣਵਾਸੀ ਯੋਗੀ ਵੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅੱਧ-ਵੱਢੇ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਕਰਤਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ, ਆਦਿੱਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਿਤਾ, ਸਾਂਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾ, ਸ਼ਰਵਾ, ਉਗ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਦਯੋਜਾਤ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਦੇਵ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੁੱਖ, ਅਪਾਰ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਕਾਰਯ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਰਤਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਾ-ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਦਾਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਨਿਯੰਤਾ, ਵਿਵਿਧਤਾ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆਵਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ—ਇਹ ਵਿਨਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੈਂ ਸੁਲਭ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਹਰ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਹਰੀ ਦਾ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਇਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਣਪਤਿ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਮਨਮਥਾ, ਜੋ ਵਕੜਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਕੁਕਰਮੀ, ਮੰਦਬੁਧਿ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਤੀ ਸਮੇਤ, ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਉਸ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਤਾ। ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਪੀੜਤ, ਦਰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨਮਥਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮਨਮਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ, ਘਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੜ੍ਹਕ-ਹੜ੍ਹਕ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਦਇਆ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ, ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਛਨੁ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਗੁਫਾ-ਕੁੰਡੀਆਂ, ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਆਉਂਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ— ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।