ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਜਦੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਅਾਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਦੋਂ ਛੇਹੋ ਰੁੱਤਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਅਾਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਿਅਾਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮਕਾਂਡ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇ।" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਮੰਨੂੰਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਯੋਗ-ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵੈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਬੁਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਵਿਅਾਹ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰੀ ਵਰਣਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦਾ ਵਿਅਾਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਉਹ ਜੋ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੋੜ ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨੀਲੇ ਲਲਾਟ ਵਾਲੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਤਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਿਅੰਗ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੇਦ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਖਟਵਾਂਗ ਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਕਾਲਕਾਲਾ ਤੇ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸਕਤ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅਰਧ ਮੁੰਡਿਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਮੁੰਡਿਤ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਯਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲਯ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਿਤਾ, ਸਾਂਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸ਼ਰਵਾ, ਉਗ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਯੰਕਰ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਦੇਵ, ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਮੁੱਖ, ਅਪਾਰ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਾਰਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੁਰੁਸ਼, ਪੁਰੁਸ਼ਾਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਕ, ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਫਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਯੰਤਰਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੀਠਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੀਠਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਭਾਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਸੌਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੀਠਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ। ਜਦ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਦੇ ਦੇਵੋ।" ਫਿਰ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਵਿਅਾਹ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।