ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੀਲਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਬਤਖ, ਦਾਤਯੂਹ ਅਤੇ ਸਾਰਸ gracefully ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸੁਹਣੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਖੇਡ ਰਹੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸੁਖਦਾਈ ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਲੀ ਮੌਸਮ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਬੇਲੀ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਨੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਦੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਕਈ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਕਈ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਬੈਰਲ ਦੇ ਤਣੇ, ਤੇ ਕਈ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗੀਚੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਟਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਹਲਕਾ-ਫੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੁਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਅਰਜੁਨ, ਦਸ-ਗੁਣਾ ਨੀਲਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦਰਖ਼ਤ, ਪੂਰੀ ਖਿੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਮਾਲ ਤੇ ਗੁਲਮਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਗੁੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ 'ਚ ਲੁਕ ਗਏ ਜਾਪਦੇ। ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਵਿਸਾਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਤੇ ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਪੂਰੇ ਜੋਬਨ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਨੀਲੇ-ਗਲ੍ਹੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੜਫੜਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀ ਅਵਾਜ਼ 'ਚ ਗਾਉਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ-ਕਨਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ-ਬਾਣ ਪੀਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਵਧ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਕਈ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਾਟਾਲਾ, ਕਦੰਬ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ। ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ, ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰੀ ਹੋਈਆਂ। ਕੁਰਾਬਕ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਫਿੱਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਕੁਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਛੱਡ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਮੌਸਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮੈਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਯਾਜਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ 'ਚ ਆਹੂਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਐਸਾ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ-ਸੰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉੱਥੇ, ਅੱਗਨਿ ਆਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਮੈਂ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁਧ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ। ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ, ਮਨ-ਜਾਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ accomplished ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਵृष-ਧਵਜ ਨੂੰ, ਉਮਾ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—ਉੱਚੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ—ਵੰਦਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਵਿਆਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਕਾਲੀ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਭਵ ਦੇ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗਵਾਈ 'ਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। "ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਜੈਯ, ਦੁੱਖ ਨਾਸਕ, ਮੰਗਲਕਾਲੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨੀਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਵਾ-ਰੂਪ, ਸੌ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੈਰਵ-ਰੂਪ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੇਦ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਾਂਤੀਦਾਤਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ-ਧਾਗਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ 'ਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਣ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਖਟਵਾਂਗ ਫੜਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ, ਮੰਗਲਕਾਲੀ ਮੌਸਮ, ਤੇ ਦੈਵੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਲੀ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।