ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਬਦਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਡੇ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਗਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੌਂਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁਵਰੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੁਤ ਆਈ, ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਰੂਪਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਝੀਲਾਂ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਨਾ ਠੰਡੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਿੱਟੀਆਂ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ, ਤਿਲਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਉੱਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਾਂਗ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਬੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਗਲ੍ਹ 'ਚ ਬਾਂਹ ਪਾ ਲੈਣ। ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਲਵੰਗ, ਤਾਲ, ਅਗੁਰੂ, ਸਪਤਪਰਣ, ਬਰਗਦ, ਸ਼ੋਭਾਂਜਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ, ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੇ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕਾਰੰਡਵ ਅਤੇ ਹੰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ ਕਮਲ, ਕੁਵਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉੱਪਰ ਤੀਤ-ਤਲ, ਡਾਟਯੂਹ ਅਤੇ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਰੰਗੀਲੇ। ਪੰਛੀਆਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ; ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੁਤ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ। ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਈ ਹਵਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ; ਸਾਰੇ ਸੁਭ ਦਿਨ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ। ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ, ਮੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀਆਂ। ਪਾਣੀ ਨੀਲਾ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ; ਚਿੱਟਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ; ਲਾਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਮੱਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ। ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ, ਹੋਰ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਸੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ। ਉਥੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਜਲ-ਕੁਵਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਪਰ ਵਧਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪਾਟਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਚੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਹਵਾ 'ਚ ਝੂਮ ਰਹੀਆਂ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ, ਦਸ-ਗੁਣਾ ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ। ਕੀੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਆਪਣੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਮਾਲਾ ਅਤੇ ਗੁਲਮਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਲੀ-ਨੀਲੀ ਗੁੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ 'ਚ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੇ। ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹੌਲੀਆਂ, ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲੇ-ਗਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ 'ਚ, ਦੇਵੀ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੰਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਰੁਤ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ, ਜੋ ਪਾਟਾਲਾ, ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲਾਉਂਦੀ। ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ, ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਕੁਰਾਬਕਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲੇ, ਹਰ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਬਕੁਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਮੌਸਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਦਵਿਜ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਮਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇੰਝ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਗ-ਸੰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ, ਅਗਨੀ ਖੁਦ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਘੀ ਦੀ ਹਵਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਫਿਰਾਇਆ। ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨ-ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿਧ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।