ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਫੈਦ ਬਗਲੇ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਾਵਾ ਕਰਕੇ, ਜਲ-ਕਮਲ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ, ਤੇ ਚੰਚਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਬੱਦਲ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੱਤੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਕੋਪਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਸ਼ੁਭ ਬਰਖਾ-ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਵੱਡੇ ਮੇਡਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਟਰਾਂ ਸਾਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਤੇ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਜਿਹੜੀ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਘਣੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਜਿਹੜੀ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੰਨ ਦੀ ਥਾਲੀ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਕ ਉਡੀਕ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਕ ਰਹੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਦੇ-ਘੁਟੀਆਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ। ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ, ਉੱਚੇ ਉੱਠੇ ਸੌਂਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਨੈਣ ਜਲ-ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਹਾਅ 'ਚ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਵਿਖਾਈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਕਮਲ, ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਰੇਣੂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਜਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਘੁੰਘਟ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਈ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੌੜੀ ਰੇਤਲੀ ਡੰਡ, ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਕੰਧ, ਤੇ ਨੈਣ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ। ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਨਰਮ ਲੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਕਾਲੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਕੋਪਲੇ, ਇਹ ਰੁੱਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਸੀ। ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਧੁਰ ਬੋਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਜਲ-ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਤ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਜੋਂ ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਖਰ ਆਇਆ। ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ, ਨਖ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਜੰਘਾ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਰੁੱਤ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸੀ। ਹਰ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਟਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ, ਨੈਣ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਣੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਹਾਅ 'ਚ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਤਾਂ—ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ—ਆਈਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਤੱਤ ਪਰਬਤ ਹਿਮਾਵਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਘਣੀ ਬਰਫ਼ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਤ ਬਦਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸਟ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਗਦੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਲ-ਕਮਲ ਤੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਹਾਅ 'ਚ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ। ਇਸ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਝੀਲਾਂ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਨਾ ਠੰਢੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਣੂ ਨਾਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ ਬੂਟੇ ਤੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਆਮਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਚਿੱਟੇ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤਿਲਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਇੱਕਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਉੱਥੇ, ਖਿੜੇ ਅਸ਼ੋਕ ਲੱਤਾਂ, ਸ਼ਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਲੰਗ, ਤਾਲ, ਅਗੁਰੂ, ਸਪਤਪਰਨ, ਵਟ, ਸ਼ੋਭਾਂਜਨ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਝੀਲਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਵਾਕ, ਕਾਰੰਡਵ ਤੇ ਹੰਸ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ। ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਹੰਸ, ਡਾਤਯੂਹ ਤੇ ਬਗਲੇ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਰੰਗਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਖੇਡਦੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਿੱਲਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਹਾਅ 'ਚ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ। ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਈ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲ ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਜੈਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਪਾਣੀ, ਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਨੀਲਾ, ਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ। ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ, ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਡੰਡ, ਤੇ ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਟਸ ਦੇ ਜੰਗਲ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਲ-ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਖਿੜੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਉਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਾਟਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲਾਲ ਪਤੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਖਿੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਰਜੁਨ, ਦਸ ਗੁਣੇ ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲੜੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਹਾਅ 'ਚ, ਪੂਰੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਪੂਰਵ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।