ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹੇਸ਼ਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹਵਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਲ ਚਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੁਹੁ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਗਾਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਛੇ ਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਣਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।" ਮੋਰ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ। ਬਗਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਰ ਦੇ ਚੀਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਸਤੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਪੀਲੇ। ਬੇਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਾਂਬੂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ 'ਚ ਨਵੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਡੱਡੂਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੋਲਾਂ, ਚੰਗੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਕੇ ਮਾਣ ਕਰ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣ, ਛਣਕਦਾਰ ਬੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰੇਂਬੋ, ਚੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਵੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸੁਗੰਧਤ, ਮੋਹਕ ਹਵਾ, ਭਾਰੀ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਗੂੰਜਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਨਵਾਂ, ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਘਾਹ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਉਤਸੁਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੋਭੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸ ਭਰੀਆਂ ਆਹਾਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰ-ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਫ, ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਬਾਰਸ਼ ਦੀ ਰੁਤ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਆਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧ ਗਈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਡਰ ਗਏ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਕਮਲ ਉਠਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਪੀਲੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਚੌੜੀਆਂ, ਰੇਤ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਢੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਪ ਵਾਂਗ, ਬਗਲੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ। ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ, ਕਾਲੀਆਂ, ਕੋਮਲ ਭੁਜਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਾਲੇ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਹ ਰਹੀ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ। ਮਧੁਰ ਬੋਲਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਪਾਣੀ-ਕੁੰਵਰ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਨਖ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਟੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ। ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀ। ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਟ ਗਈ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁਤ ਆਈ। ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁਤਾਂ — ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰਾ — ਆਏ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਰੁਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਠੰਡੀ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਦਿਖਿਆ। ਉਸ ਘਣੀ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਗੰਮ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤਮ ਸਲੂਕ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਲੈ। ਹਵਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸਾਹ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਫ਼, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਬਸੰਤ ਰੁਤ ਆਈ। ਔਰਤਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਭਰ ਰਹੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਝੀਲਾਂ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ, ਨਾ ਠੰਡੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ ਦੇ ਬੂਟੇ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਆਮ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਚਿੱਟੀ ਬਰਫ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਟਿਲਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ, ਖਿੜੀਆਂ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਬੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ। ਅਸ਼ੋਕਾ, ਸਰਜਾ, ਅਰਜੁਨਾ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ, ਕਰਨਿਕਾਰ, ਲਵੰਗ, ਤਾਲਾ, ਅਗੁਰੂ, ਸਪਤਪਰਨਾ, ਬਰਗਦ, ਸ਼ੋਭਾਂਜਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹੋਰ ਰੁੱਖ, ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਆਏ; ਝੀਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕਾਰੰਡਵ ਤੇ ਹੰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ, ਰੁਤਾਂ, ਦਰਿਆ, ਫੁੱਲ, ਪੰਛੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੋਹਣੀਅਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।