ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਰੱਬ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ। ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਓਹ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਬਤ ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।" "ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸੰਬੰਧ ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਫਿਰ ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਝਿਝਕ?" ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਵੈਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਓ।" ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" ਫਿਰ, ਓਹੀ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਹੀਰਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਜੀਵ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਧਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹੇਸ਼ ਲਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਧੁਰ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਲਚਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਜੀਵ, ਕਿੱਨਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚਾਰਣ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਅਤੇ ਸਮਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦਮਈ ਸਾਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਦੇ pavittar ਮੰਤਰ ਗਾਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਸੁਆਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।" ਮੋਰ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ। ਉਥੇ ਬਗਲੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਹਰੇ ਭਰੇ ਬੇਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਂਸ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਮੇਡਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਏ ਸਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਛਣਕਦਾਰ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਧਨਕ, ਜੋ ਅਰਧਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗੰਧਤ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਚੰਨ ਦੀ ਚੌਂਕੜੀ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਈ ਸੀ। ਨਵੀਂ, ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਘਾਹ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤਰਸ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਹਾਰ, ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੌਸਮ ਦੀ ਰੁੱਤ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਆਈ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਈ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਚੌੜੀਆਂ ਰੇਤਲੀਆਂ ਕਿੰਨਾਰਾਂ, ਬਗਲੇਆਂ ਦੀ ਕੁਹਕ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲੋਫਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ। ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਸਫੈਦ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ, ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਚੰਦਨ ਦੀ ਹਾਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਧੁਰ ਬੋਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਝੂਲਦੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਲ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਰ, ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਨਖ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜੰਗੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ। ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਟ ਗਈ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਨੀਲੋਫਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਪਾਇਲ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆਈ। ਫਿਰ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਤਾਂ, ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ, ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰੀ ਹਿਮਵਰਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਥਾਹ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ।