ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਅਰਧਾਂਗਿਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਆਈ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ—ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਹਿਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚਲੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਇਸੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਚ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਟੱਲ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਕਚੌਂਧ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪਰਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ, ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ ਵਾਰਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ “ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!” ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਯ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਵਡਿਆਈਯੋਗ, ਪੂਜਨੀਯ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸੰਬੰਧ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਹੇ ਮਹਾਨ, ਫਿਰ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਕਿਉਂ?” ਫਿਰ ਹਿਮਾਲਯ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਵੱਡਿਆਈ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਬਣਿਆ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।” ਹਿਮਾਲਯ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵ, ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ, ਹੀਰਿਆਂ, ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਜ਼ਮੀਨ ਮਾਣਕਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਵਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵਯਾ ਨਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ, ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਲਚਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਚਾਰਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਕੁੜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਛੇਹ ਰੁੱਤਾਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, “ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।” ਮੋਰ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬੁਲਾਰੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਗਲੇ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਫ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਪੀਲੇ-ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਤਾਜ਼ਾ ਟਹਿਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਾਂਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮੇਡਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਏ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਨਾ ਭਰੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਢਲਕਦੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਇਕ-ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇੜੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਗੰਧਤ, ਮਧੁਰ ਹਵਾ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਦਿਵਯਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਈ, ਹਰੀ-ਹਰੀ ਘਾਹ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਸੀ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਡੀਕ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਉਚਕੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਹੰਸ, ਉੱਚੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਤੇ ਪਰਤੋ-ਪ੍ਰਤੋ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪੈਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੌੜੀਆਂ ਰੇਤੀਆਂ ਕੰਢੀਆਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਦੀ ਕੁਕ ਨਾਲ ਕੰਧੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉਸ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।