ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਰਹੀ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬੱਚਾ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਨ ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਿਲ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਗਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੀ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਮੈਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਲਾਹ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਇਹ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਸਹਚਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੰਦਨ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕਾ ਸਿਰਜਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਣ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਮੈਂ ਉੱਚਤਰੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ immobilized ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਚਲੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਅਖੰਡ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਵੋ।" ਤਦ ਸਾਰੇ immobilized ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ Supreme Lord, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਧਰ, ਮਾਤਾ ਉਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੋਤਿ ਵਾਲਾ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!" ਆਖ ਕੇ ਜੈਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪਹਾੜ ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸੰਬੰਧ ਸ਼ਰਵ ਨਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ?" ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ! ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਵਧਿਆਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਹਿ ਗਈ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ! ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਹੀਰੇ, ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਜੀਵ ਆ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਜ਼ਮੀਨ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਨਾ ਦੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਧੁਰ ਪਵਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਰਪਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਲਚਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।" ਮੋਰ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੋਲ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।