ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਏ। ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਯ ਵਾਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਰਾਜਸੱਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਆਯੰਵਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੀ – ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਡੱਖ ਦੇ ਰੁੱਸ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਮ ਲਈ, ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ। ਉਹ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਯ ਵਾਹਨ ‘ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਮਚਮਾਂਦੇ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੁਆਯੰਵਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਦਿਖਾਈ: ਉਹ ਪੰਜ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਪੰਜ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?” ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਵਜਰ ਫੈਂਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ ਨਾ ਤਾਂ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੁੱਸ ਗਏ। ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ: “ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮਾ ਹੋ, ਅਜਰ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ‘ਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਆਰੰਭਕ, ਸਭ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਤੇ ਇਹ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਹਚਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।” ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਹੋਏ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਭੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਹਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪਰਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ “ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!” ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਹਿਮਾਵਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਤੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਸੰਬੰਧ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਫਿਰ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਕਿਉਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ?” ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।” ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵ।” ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਅਤੇ ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਰਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਸਨ। ਦਿਵਯ ਜੀਵ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭੇ ਸ਼ੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।