ਹਿਮਾਲਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਇਹ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ, “ਮੇਰੀ ਧੀ ਖੁਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ।” ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਇੱਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ—ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਐਰਾਵਤ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ—ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਦ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਾਗਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕਲਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੈਸ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਮੀਰਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਮਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ। ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ। ਚੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਦਭੁਤ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਗਦਾ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਰਕਸ਼ (ਗਰੁੜ) ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਦਿਆ, ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਏ—ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਨਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਜਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ। ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਆਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਜੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ; ਡਕਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕੱਰਤਵ ਦੇ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਆਈ। ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਠੰਡੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਸਵਯੰਵਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ ਪੰਜ ਚੋਟਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਪੰਜ ਚੋਟਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਚਾਹਤਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਬੱਚਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?” ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਜਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਆ। ਬੱਚਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਾ ਵਜਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹਿਲ ਸਕਿਆ। ਭਾਗਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਹਿਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੂਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਈਸ਼ਵਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਰਵ-ਰਚਨਾ ਕਰਤਾ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਮਰ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਚਿਤਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਰਚਿਤਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ; ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।