ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਅਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਸੰਕਲਪ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੀ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।” ਗ੍ਰਹਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਭਰੀ ਹਸਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਏਗੀ।” ਤਦ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨੇਕ ਤੇ ਨਿਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।” ਗ੍ਰਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।” ਤਦ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਨੀ ਭੀ ਪੁੰਨ ਤਪੱਸਿਆ ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗ੍ਰਹਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾ ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਟੱਲ ਹੈ! ਤਪੱਸਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਗੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਆਪ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ। ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਤਦ, ਵੱਡੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਗ੍ਰਹਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਪਸ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।” ਉਸ ਨੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਾ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਹੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ।” “ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਵੱਸੇ, ਤੇ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਗ੍ਰਹਾ ਵਲੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਹਾਣੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਫਿਰ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਨਵੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਵੈੰਕਰ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ, ਅਖੂਟ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਸਦਾ ਇਹ ਕਥਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਿਮਵਤ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ — ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਈਸ਼ਵਰੀ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਾਹਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਚੁਣ ਲਵੇ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹੀ ਨੇਕ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।” ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੱਕ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਕ ਤੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਲਈ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ (ਕਥਾਵਾਚਕ) ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਮਦ ਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਚਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਣਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁਭਾਗਾ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ, ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੈੰਸ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਮੀਰਣ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੀ, ਉਹ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਰੂਪ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਚੰਨ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਨੋਖੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਸੁਗੰਧ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਤਾਰਕਸ਼ (ਗਰੁੜ) ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ, ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਏ — ਬਹਾਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ-ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਉਚਿਤ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ।