ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੋਗੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤਰਕੂਟ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡੇਗਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਏਕਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤਿ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਅੰਤਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਅਪਰੰਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਸੀ, ਚੰਨ ਰਹਿਤ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੀਲ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਦੁਖੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਰੁਣ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ। ਉਹਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੇਡ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਫੜ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਹਾਏ! ਕੀ ਦੁਖ ਹੈ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਧੂਰੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਮੈ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈ ਆਪਣੇ ਤਪਸੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ। ਹਾਏ! ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਉਪਨਯਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੁਖ ਭਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਗਰਮੱਛ ਉਸਨੂੰ ਘਸੀਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਜਲਾ ਬੱਚਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖਿਆ। ਤਾਂ ਦੇਵੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਇਸ ਇਕਲੌਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ! ਹੇ ਤੇਜ਼ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਇਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇ!" ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਚਾ, ਹੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਤਪ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗ੍ਰਹਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹਨ।" ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਗਰਮੱਛ ਉਸ ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਆਦਰ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਟੱਲ ਹੈ! ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਤਪ ਛੱਡਣਾ ਤਾ ਕੋਈ ਵਧਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਵੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੀ; ਤੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਗ੍ਰਹਾ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਤਾਂ ਮੁੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਾ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਗਈ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਜੋ ਗ੍ਰਹਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਥੇ ਅੰਤਧਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਗ੍ਰਹਾ ਵਲੋਂ ਛੁਟਿਆ ਬੱਚਾ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਐਵੇਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਆਰੀਏ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।" "ਇਹ ਤਪ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਤਮ, ਅਖੁੱਟ ਤਪ ਦਾ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।