ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਚਲਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਅਤੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਨਾਇਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਗੀਰੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਇਆ। ਹਿਮਵਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿਤਰਰਥ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਬਾਘ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ, ਬਲਦ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੈਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਧਨਵਨ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਦਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖਪਦ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਾਜਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੇਤੁਮੰਤ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਰਜਨ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣਯਰੋਮਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਰਾਜੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਬਾਦ, ਮਹਾਨ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦਾ ਮੂਲ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਪૃਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰਤੇ ਪਾਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੱਛੜੇ, ਅਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਵੈਣ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਥਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੁ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਥਾ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਵਰਗ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਦਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪૃਥੁ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਅੰਗਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਤਰੀ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਵੈਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਨੀਥਾ (ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ) ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋੜ ਬੈਠਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਵਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨ ਤਾਂ ਸਵਾਧਿਆਏ ਉਚਾਰਿਆ, ਨ ਵਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪੀਤਾ, ਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਹੋਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਸੰਕਲਪ ਜਨਮਿਆ: "ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਹੋਮ ਨਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੇ ਨੇੜ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾਰੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੋਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਅਸੀਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਲਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੈਣ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਤਰੀ ਦੇ ਮੌਤ ’ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਵੈਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ, ਵੀਰਤਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਤੁਸੀਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੱਤਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।