ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਮੁਝ ਤੋਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈਏ, ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਆਏਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।" "ਸਰਵ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵੈੰਭੂ, ਆਪ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ।" "ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਹਿਲੇ, ਅਣਅੰਦੇਖੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੂਰਜਟੀ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਆਉਣਗੇ।" "ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਰੀ ਨਾ ਰੱਖ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਬੈਠੀ। ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਹਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਛੋਟਾ, ਛੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੱਕ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਕੁੰਬੜ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੀਲਾਪਣ। ਉਸ ਨੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ ਉਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਆਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਆਗਵਾਨੀ ਵਾਸਤੇ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਘਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛੋ। ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਓ।" ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੁਦ੍ਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਰ ਪਾਵਣਗੇ। ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।" ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਨंदी ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਆਪ ਚੁਣੇਗੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਭਾਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" "ਜਾਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਫੜੀ, ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਚੋਣ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਆਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹਵੇਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਵੇਂਗਾ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਵੇਂਗਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕੇਂਗਾ, ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਸੁਆਦ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਹੁਤ ਮਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰੇਗਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ, ਅਚੁਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਛੱਡੇਗਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਏਕ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ੀਅਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ ਵਲ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਰਹਿਤ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਦੁਖੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਕੋਈ!" ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖਿਆ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕੀ ਦੁੱਖ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਧੂਰੀਆਂ ਹਨ!