ਮਹਾਨ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਠ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੰਖ ਅਉਜਾਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ—all ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਉਗਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾਮ ਜਪੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਯਾਦ ਦਾਸਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਨੰਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਮੰਝ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਭਗਵਾਨ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਕਾਰਨ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਦੱਖ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਿਊਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪ ਤਾਂ ਦੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਸਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਨਿਊਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਤੀ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾ ਸਮਝੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਗਲਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸਤੀ! ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਸਿਰਫ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਮਹਾਦੇਵ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਵਾਈ ਹਨ। ਸ਼ਰਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਭਾਵਾ (ਮਹਾਦੇਵ) ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਸਤੀ ਨੇ ਸਵੈਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਜੋਤਿ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਨਿਰਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਹੋਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂ।” ਉੱਥੇ, ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ (ਮਹਾਦੇਵ) ਨੇ ਸਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਨਿਊਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਈ ਅਤੇ ਦੱਖ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦੂਜੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ, ਦੱਖ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਮਾਰੀਸ਼ਾ (ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧੀ) ਤੋਂ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਖ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ। ਉਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਦੱਖ ਨੇ ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਦਯਤਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ। ਜਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਨਿਰਦਯ, ਉਹ ਜਲ ਛੁਹ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਭੋਗਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਸਤੀ ਦੇ ਤਿਆਗ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਜਗਤ ਉਲਟ ਗਿਆ।