ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾ ਰੂਪਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੌਰੀ ਹੈ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦਾ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣਾ ਅਤੇ ਯਮ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਹੈ, ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਊਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਭਾਗ—ਕਾਲ, ਕਾਸ਼ਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ, ਰਾਤਾਂ, ਪਹਿਰੇ, ਅਤੇ ਪਲ—ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਲ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿਖ ਹੈ, ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਹੈ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਯੋਗੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ, ਅੱਗ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਕਪਿਲ ਹੈ, ਭਾਨੁ ਹੈ, ਚਾਹਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰ ਕੇ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਹੈ, ਸੁਪਰਣ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਹੈ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਹੈ, ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਵੀ ਹੈ, ਦੱਖ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦਾਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰ ਕੇ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਹੈ, ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਠ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸীম ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਸੁਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਹਿਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ ਹੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਧੰਨਯੋਗ, ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਅਕਾਲਿਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਕੋ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ, ਸਵਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਾਰਨ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਜਵਾਈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਸਿਆ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਤੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਸਤੀ, ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਈ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਸਤੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—"ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—"ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਸਤੀ। ਵਸਿਸ਼ਠ, ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਤੇ ਮਰੀਚੀ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਵਾਈ ਹਨ। ਸ਼ਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਭਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਭੁੱਲੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖੀ—"ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਸ਼ਬਦ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵੈੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ—"ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਭਟਕਣ ਦੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਜਾਇਜ਼ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂ।" ਉਥੇ, ਬੈਠੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਠਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਸਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।