ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ," ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਹੀ ਤਾਪ, ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਠੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪਥ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੁਰੀਆ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਅਰਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਵੇਦ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਵੀ, ਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸੋਲਵੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ; ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ—ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਅਠ ਸੌ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ ਸਨ," ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। "ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਇਜਨ!" ਉਹ ਨਾਮ ਹਨ: ਸੂਰਜ, ਆਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪੁਸ਼ਾ, ਅਰਕ, ਸਾਵਿਤਾ, ਰਵੀ, ਗਭਸਤਿਮਾਨ, ਅਜਾ, ਕਾਲਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਧਾਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੁ, ਪਰਮ ਲਕਸ਼, ਸੋਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਬੁਧ, ਅਤੇ ਅੰਗਾਰਕਾ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੌਰੀ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦਾ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਅਤੇ ਯਮ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ, ਪਚਨ ਅੱਗ, ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ—ਕਾਲਾ, ਕਸ਼ਠਾ, ਮੁਹੂਰਤਾ, ਰਾਤਾਂ, ਪਹਰ, ਅਤੇ ਪਲ। ਉਹ ਸਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਅੱਗ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੰਸ਼, ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਨਾਸਕ, ਅੱਗ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੰਤ, ਕਪਿਲ, ਭਾਨੁ, ਇੱਛਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤੂ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਤ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ, ਸੁਪਰਨਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪਤਿ, ਤੇਜ਼, ਸਾਸ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਧਨਵੰਤਰੀ, ਧੂਮਕੇਤੂ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਵੀ, ਦਕਸ਼, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦਾਦਾ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਠ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਸੂਰਜ ਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਇਜਨ!" "ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧਾ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਫਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ—ਇੰਦਰ ਆਦਿ—ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ਼ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਬਲ ਰੂਪ, ਪਿਨਾਕਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਭਗਵਾਨ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਲ-ਧਾਰੀ, ਉਸ ਅਕਾਲਿਕ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮੰਘੋ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭਵਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾਸ ਕੀਤੀ?" ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। "ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਦਕਸ਼, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ-ਜਾਮਾਈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਰਹਿ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਤੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਈ। ਸਤੀ, ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਈ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕਸ਼, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾਅਨੰਦ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਬਣੀ।