ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਗਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਵੇਖ, ਇਹ ਅੰਡਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਮੌਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਭ੍ਰੂਣ ਨਿਕਲਿਆ। ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਭ੍ਰੂਣ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੀ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਤੰਡਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।" ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਲ ਗਈ, blessed Martanda ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਭੀ ਸਤਿ ਕਰੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। blessed Martanda ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੇਤਰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਹ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਦੰਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਦੰਬ ਗੇਂਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?" ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਸੰਜਨਾ, ਨੂੰ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। cattle ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਣੇ: ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ। ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਇਤਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" "ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਮੇਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਣ; ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਣਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਲ ਪਕੜਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਜਜਤ ਸੰਜਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹੀ। ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਨਿਰਾਹਾਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਜਦੋਂ ਸੰਜਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਛਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੀ। ਛਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; blessed ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਜਣੇ; ਪਰ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਮਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਾਫੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੋਇਆ ਨਹੀਂ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਜ਼ਰੂਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਯਮ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਨੁ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। "ਹੇ ਦੇਵ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਅੱਜ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾ ਡਿੱਗੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕੀੜੇ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਛਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਜੋ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਛਾਣ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Martanda ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਮਾਤਾ-ਸੱਤ, ਸੰਜਨਾ ਦੀ ਛਾਂ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ-ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਕਲ ਕਥਾ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।