ਆਦਿਤੀ, ਇੱਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਬਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਣ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।” ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ ਆਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਲਿਆ; ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਠਿਨ ਵਰਤ—ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ—ਕੀਤੇ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਯ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ ਇਸ ਦਿਵਯ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ, “ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਦੇਖੋ, ਇਹ ਅੰਡਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਮਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ rising sun ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਅਸਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਆਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਰਤੰਡਾ ਨਾਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੀਨਦੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, Martanda ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹੇਠ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। Martanda ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਅੰਗਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ Martanda ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। Martanda ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੰਬਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਸੂਰਜ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਦੰਬਾ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?”—ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਦੱਸੋ। Tvashtar ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ Vivasvat (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ। ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ: ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, Yamuna। Martanda Vivasvat ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ, ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। Vivasvat ਦਾ ਗੇਂਦੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬਦਲੇ ਰਹਿਣਾ। ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਮੇਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਣ; ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਣਾ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਸੰਜਨਾ, ਲੱਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ। ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਜਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ, Chāyā, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੀ। Chāyā ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਕੋਲ ਗਈ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। Chāyā ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਮमता ਦਿਖਾਈ, ਨਵੇਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। Manu ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ Yama ਨੇ ਨਹੀਂ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, Yama ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਚਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੋਹੀ ਨਹੀਂ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਢੁੱਲ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” Yama, ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ Manu ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।