ਦੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਹ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ। ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਗਈ। ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਰਾਜਸਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਾਮਸਿਕ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਉੱਚਤਮ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ—ਇਕਾਗਰਤਾ, ਨਿਯਮਤ ਆਹਾਰ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਸੂਰਜ! ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਖਮ, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਭਾਵੇਂ ਤੇਜ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇਜ, ਤੂੰ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਓਮ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ ਉਪਾਸਿਤ, ਸੁਖਮ, ਸਥੂਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ, ਅਗਨੀ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਯਾਨਕ ਤੇਜ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਿਹਰ ਕਰ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਆਪਣੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ!" ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ, ਪਿਘਲੇ ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗੂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਮੁਝ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।" ਅਦਿਤੀ ਨੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ! ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ: ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਬਣ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਫਿਰ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਣ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੂੰ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਭਗਵਾਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਕਿਰਣ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਆਖਦੇ ਹੋਏ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਪਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮਰਾ ਕਿਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ? ਵੇਖ, ਇਹ ਅੰਡਾ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਇਹ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਮਰਨ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਹੀ ਆਵੇਗੀ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਡਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, rising sun ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਬਦਲ ਵਾਂਗੂ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਇਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਰਾ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਮਰਤਾਂਡਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ। ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ, ਅਤੁੱਲ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਸਲਗ ਗਈ, ਜਦ blessed Martanda ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ।