ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ—ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਚਲ—ਕਿੱਥੋਂ ਬਣਿਆ? ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਬਤਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।” ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਹ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਸਵਾਮੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਪਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਵਿਧਾਨਕ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ; ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਗੋਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ; ਇਹ ਥਾਂ ਅਟਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੇਕ ਯੋਗੀ, ਆਪਣਾ ਮਰਤ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ, ਇਸ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸ਼ਾਖਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ— ਅਤੇ ਵਨਵਾਸੀ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭिक्षੂ—ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ, ਜੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅ-ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਹਨੇਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਸਿੱਧਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੀਪਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪ ਅ-ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਧਾਤਾ, ਪਰਜਨਯ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਨ, ਆਰਯਮਨ, ਭਾਗ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅੰਸ਼, ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਰੂਪ, ਧਾਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਰੂਪ, ਪਰਜਨਯ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਰੂਪ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਰੂਪ, ਪੂਸ਼ਨ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਰੂਪ, ਆਰਯਮਨ, ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਚਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵਾਂ ਰੂਪ, ਭਾਗ, ਵਾਫ਼ਾ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਰੂਪ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਵਾਂ ਰੂਪ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਰੂਪ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵਾਂ ਰੂਪ, ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਵਾਂ ਰੂਪ, ਮਿਤ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਹਵਾ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਭਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਮਿਤ੍ਰ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਰਾਂ ਆਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਕਤ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।