ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹ्मਾ ਪੁਰਾਣ ਤੋਂ ਆਦਿੱਤ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਦਿੱਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜਾ ਸਦਾ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਿਲ, ਸੁਧ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਇ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭੇਟ—ਇਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੱਜਾ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀ ਦੇ ਅਰਕ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਦੀਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ; ਦਾਨੀ ਦੀਵਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ, ਨਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦਾ ਦਾਨੀ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਕੇਸਰ, ਅਗਰ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਵਭੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਤਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਸਦਾ ਅਰਘਿਆ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੁਤਿ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਆਦਿੱਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਰਘਿਆ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; sunrise ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਰਘਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਨਾ, ਗਾਇ, ਬਲਦ, ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਘਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਤੇ, ਜਾਂ ਚੌਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ। ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਖੱਬੇ ਨਾ ਸੱਜੇ, ਘੀ ਜਾਂ ਗੁਗਲ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦਾਨ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਚੌਕੋਣੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ। ਕੈਫ਼ਰ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰायण ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਯਣ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ, ਅਤੇ ਅਠਾਹਠ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ, ਪਕਵਾਨ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ, ਛਾਵਾਂ, ਪਤਾਕਾ ਜਾਂ ਚਮਚਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਤ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉੱਤਮ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੌ ਯਗਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬੋਲ ਪਏ, “ਅਹਾ! ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੱਸੋ; ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਜੋ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਪਰ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ? ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਤੇ, ਸਵਰਗ ਪਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਨੀਵੇਂ ਨਾ ਆਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉੱਤਮ ਪਿਤਰ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।” “ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੁੜਦਾ ਤੇ ਅਟਲ, ਕਿੱਥੋਂ ਬਣਿਆ? ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ, ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਇਆ, “ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਤਪਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੁਲ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਟਲ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨ illuminate ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਗੀ, ਆਪਣਾ ਮਰਤਕ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਪਰਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿੱਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਫਲ ਬ੍ਰਹ्मਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਿਰ-ਚਿਰ ਲਈ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ।