ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵਤੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਥ ਹੀ ਅਚਰਨ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ Vivasvat ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਜਾਪ, ਅਰਪਣ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਖੰਡਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਸ্কਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਧੇ ਪੱਖ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰਥ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਾਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਵਿਅਤੀਸਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਕਾਸਪਤਮੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਿਨ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ ‘ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਫੈਦ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਭੇਟ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਉਤਮ ਭੇਟ—ਇਹ ਸਭ ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੱਦ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਦੀਵਾ ਸਦਾ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨੀਚ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਜਗਦੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਦੀਵਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ, ਨਾਸ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ— —ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ— —ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਅਰਘਯ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸਤੁਤੀ ਪਾਠ ਵੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਵਰਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਅਰਘਯ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਰਘਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਘਯ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾ ਖੱਬੇ ਨਾ ਸੱਜੇ, ਘੀ ਜਾਂ ਗੁਗਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਚੌਕੋਣ ਪਾਤ੍ਰਾ ਜਾਂ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਾਤ੍ਰਾ ਨਾਲ। ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰਾਯਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਯਣ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਅਠ੍ਹਾਹਠਿ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ‘ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ, ਪੂੜੀਆਂ, ਫਲ, ਜੜੀਆਂ, ਘੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਪਵਾਸ, ਪੂਜਾ, ਦੀਵਾ, ਧੂਪ, ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।