ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਭਾਸਕਰ—ਅਰਥਾਤ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ—ਦੀ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ ਵਿਧਾਨ, ਭਕਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਭਕਤੀ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਅਨੰਤ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਸਦਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਇੰਝੀ ਭਕਤੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਭਕਤੀ, ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਸ਼ਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਪਾਠ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰਥ 'ਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਦੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੌਵੀਏਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਕਾਸਪਤਮੀ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਸੂਰਜਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਤਵੀ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਪੁੰਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ 'ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੇਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁ—ਅਰਥਾਤ ਸੂਰਜ—ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਦਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਖਾਲਿਸ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੱਝ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਦੀਵਾ ਸਦਾ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨੀਵੀਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਸਦਾ ਜਗਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਦੀਵਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ, ਨਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਕੇਸਰ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਰਘਯ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇਹ ਨਿਯਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਨਿਯਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ-ਉਪਵਾਸ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ, ਦੀਵਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।