ਕੋਣਾਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਅਨੰਦਮਈ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਖੇਤਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੋਣਾਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਇਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਇਹ ਪਰਮ ਖੇਤਰ ਦੋਹਾਂ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਦਾਈ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਹੈ? ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ, ਅਰਘ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਥਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਦੀ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਅਰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ ਪੱਧਰ, ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਸਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਗਤ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਹੀ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਪਾਠ, ਭੇਟਾ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਚਾਰ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਹਰ ਚੌਵੀਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਕਾਸਪਤਮੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀ ਤਿੱਥੀ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੀ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਭੇਟਾ, ਸਨਾਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ—all ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਭ (ਸਫੈਦ) ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਭੇਟਾ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੇਪ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।