ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉੱਚੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਮਨਭੰਜਿਕਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ sunrise, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿੁਵਤ ਸਮੇਂ, ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਜੋ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਉਸ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਵਤ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤੁਤੀ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਫਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਤ ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮੁੜ ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਖੇਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੋਣਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ—ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਪਰਮ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਨੰਦਮਈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਭੇਟ, ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ? ਉਪਵਾਸ, ਨਿਸ਼ਾ-ਭੋਜਨ, ਅਰਘ ਦੇਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਥਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਭਗਤੀ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦਾ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਭਗਤ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।" "ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਭਗਤੀ, ਧਿਆਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਚਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" "ਨਿਯਤਿ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਚਾਰ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਪਾਠ, ਭੇਟ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਖੰਡਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਜੇਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅੰਧੇਰੇ ਪੱਖ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾਲ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਣਾਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ, ਨਿਯਮ, ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।