ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖਾਰੀ ਕੰਢੇ ’ਤੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੇਤ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕਰਵੀਰ, ਪਾਟਲਾ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਟਾਗਰਾ, ਧਵਾ, ਬਾਣਾ, ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਕੁਬਜਕਾ, ਮਾਲਤੀ, ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਮेली ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਬਾਗ, ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਕਦੰਬ, ਲਕੁਚਾ, ਸਾਲ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਸਰਲਾ, ਮੁਚੁਕੁੰਦਾ, ਚੰਦਨ (ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰ), ਅਸ਼ਵਤਥਾ, ਸਪਤਪਰਣ, ਆਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਅ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਤਾਲ, ਸੁਪਾਰੀ, ਨਾਰੀਅਲ, ਬੈਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ’ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੇ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਵੈ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕੋਣਾਦਿਤਯ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਕਰ ਦੀ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ’ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੇਸ਼ੇ, ਗੋਲ ਆਕਾਰ, ਅਤੇ ਉਭਰਿਆ ਕੇਂਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚੌਲ, ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ—all copper ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਾਤਰਾ ਦੂਜੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੱਤੇ ’ਤੇ; ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੱਤੇ ’ਤੇ; ਵੈਰੀ-ਕਾਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਦਰਪੂਰਵਕ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ’ਤੇ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਾੜ੍ਹੇ ਸਿੰਦੂਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਮੀਨ ’ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਬਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਤਰਾ ਸਿਰ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕਾਗ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੀ ਸੰਯਮਤਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ੍ਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਅਰਘ੍ਯ ਦੇਵੇ; ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਰਘ੍ਯ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਜਪ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਯਮਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ੍ਯ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵਿਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਸ਼ੂਦਰ—ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਪਾ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਜਲ ਦੀ ਅਰਪਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਤਮ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਦੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਜੋ ਇੱਛਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਬੋਲ ਦਾ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਭਾਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵੇ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਅਗਲੇ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰਥ ’ਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।