ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਓਣ੍ਡ੍ਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਵਿਰਜਾ ਚੱਕਰ ਤੱਕ, ਇਹ ਸੂਬਾ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਦਾਨ, ਵਿਆਹ, ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਅਧ੍ਯਾਪਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਥੋਂ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਥੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਉਤਕਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਵਰਗ—ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਣਾਦਿੱਤਯ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੂਰਜ ਮੰਦਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਖੇਤਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਖੇਤਰ ਲੂਣੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕਰਵੀਰ, ਪਾਟਲ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਟਗਰ, ਧਵਾ, ਬਾਣ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕੁਬਜਕ, ਮਾਲਤੀ, ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਮਪਾ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਹਕਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਸਾਰੇ ਰੁਤੂਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਕਦੰਬ, ਲਕੁਚ, ਸਾਲ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਸਰਲ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਚੰਦਨ (ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਹੋਰ), ਅਸ਼ਵੱਥ, ਸਪਤਪਰਨ, ਅੰਬ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਇਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਤਾਡ, ਸੁਪਾਰੀ, ਨਾਰੀਅਲ, ਬੈਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਖੇਤਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੇ ਚੌਥਾਈ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਆਪ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰੇਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੋਣਾਦਿੱਤਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਕਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਨੀਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਧੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ, ਸੁੱਚੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੂਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਜੇ ਤਾਮਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਾਤਰਾ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਹਾਥ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਅੱਗ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦਮਈ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਉਸਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਾਥ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰੇਕ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਾੜ੍ਹ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁੱਟਣੀਂ ਜਾ ਬੈਠੋ। ਉਸ ਪਾਤਰੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਨੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼, ਪੂਰਬ ਆਦਿ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ, ਸਿਰ, ਜਟਾ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਪ, ਸ্তুਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹਾਥ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਯਮੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਿਤ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਿਰਿ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੋਤ—ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।