ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਯਵਾਹਾ, ਪਾਪਾ, ਵਹਿਨੀਜਵਾਲਾ, ਅਧਹਸ਼ਿਰਾ, ਸਦਾਮਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸੂਤਰਾ, ਤਮਸ, ਅਵੀਚੀ, ਸ਼ਵਭੋਜਨਾ, ਅਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਅਵੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਨਰਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਖਪਾਤੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਣਨ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੀ, ਚੋਰ, ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਕਰਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਨ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜ-ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰਮ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਦੰਡਿਤ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਾਲ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਧਾਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਂ ਵਹੁ ਨੂੰ ਨਜ਼ਦੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਜਵਾਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਭਰਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਧਤ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਬਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੋਰ ਵਿਮੋਹਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਤਨ ਭਰਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਮਿਭਕਸ਼ਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲਭਕਸ਼ਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਨ ਕੱਟਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਸਨਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਲਟਾ ਸਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਯੋਗ ਆਦਮੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਰੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜੇ ਤੇ ਪੀਪ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੱਕ, ਮਾਸ, ਰਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਿੱਲੀ, ਮੁਰਗੇ, ਬੱਕਰੇ, ਘੋੜੇ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੂਆਰੀ, ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੱਡ ਤੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭੈਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰ-ਹੱਤਿਆਰੀ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੰਡਿਤ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੀਰਯ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹੱਦ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਜੰਗਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੇਡ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਦ-ਕਟਾਈ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀਰਯ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਰਕ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪੀੜਾ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਲਟੇ ਕਰਕੇ ਉਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੇਠਾਂ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟੇ ਸਿਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਅਚਲ ਜੀਵ, ਕੀੜੇ, ਬੱਕਰੇ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਧਰਮਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤ—all ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਦੂਜਾ ਹਜ਼ਾਰਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ ਲਈ ਛੋਟੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ। ਸਭ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ austerity (ਤਪ) ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਅਸਲ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ, ਸੰਧਿਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੰਚਿਤ ਦੁੱਖ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ 'ਤੇ ਜਪ, ਯਜਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਜਪ ਰੂਪ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।