ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਨਾਂ-ਬਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਲਵਿਦਾ, ਮੈਂ ਚਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਧਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਹ ਯਜਨ "ਅਕ੍ਰੂਰ-ਯਜਨ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੋਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੋਇਆ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ। ਇਸ ਸੁੱਕੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਦਾਨੀ ਪੁਰਸ਼ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਚੰਗੀ ਮਣੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਨਾ ਕਰ।" ਜਦ ਸੱਠ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਭਰਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਸਾਰੀ ਸਾਤਵਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਈ ਸੀ। ਜਦ ਗਾਂਧਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। "ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਅਣੋਖੇ ਕਰਤੱਬ, ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਕੰਮ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਜਨਮ ਕਥਾ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੂਬੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਅਪਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।" "ਕਿੰਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਦੀਪ, ਖੇਤਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕਾ ਵੀ — ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਤਾਓ।" ਤਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਸਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ — ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਦੀਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲਾ ਤੀਜਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ; ਕੁਸ਼, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ — ਇਹ ਸੱਤਵੇਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਰ ਮਹਾਦੀਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ: ਲੂਣ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ, ਮਦਿਰਾ, ਘਿਉਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।" "ਜੰਬੂਦੀਪ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੈਰੁ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਉਚਾਈ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਸਿਓਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਢਿੱਡ ਵਾਂਗ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹਿਮਵਤ, ਹੇਮਕੂਟ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਪਹਾੜ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਨੀਲ, ਸ਼ਵేత ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ — ਇਹ ਖੇਤਰ ਪਹਾੜ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇਕ ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਹੈ, ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੱਟ ਹੈ; ਉਚਾਈ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਇਤਨੀ ਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰਿਵਰਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਰੁ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਾਮਯਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਿਰਣਮਯ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਖੇਤਰ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੈਰੁ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।