ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਥ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੇ ਬੋਝਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਾਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਬੋਝਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੌੜਾਈਆਂ। ਜਦ ਬੋਝਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਕਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬੋਝਾ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘੋੜੀ 'ਹ੍ਰਦਯਾ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਦਯਾ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬੋਝਾ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨ੍ਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਘੋੜੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਪੈਦਲ ਹੀ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਝਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਹਲਧਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਣੀ ਦੇਹ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦਵਾਰਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰ ਇਛਤ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜ੍ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਜ੍ਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ-ਕਵਚ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਗਲੇ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਧਰਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਹ ਯਜ੍ਨ "ਅਕਰੂਰ-ਯਜ੍ਨ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਤਾਨ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹੀ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਕੁਟੰਬ ਵਿਚ ਫੁੱਟ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ। ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਪਈ ਧਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਸ਼ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਰਮੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮਣੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਹ; ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਨਾ ਕਰ।" ਜਦ ਸੱਠ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਲੰਬ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਸਾਰੀ ਸਾਤ੍ਵਤ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਮਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਲਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਬਭਰੂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਕਥਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਉੱਤੇ, ਸਰੋਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਹ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ।" "ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ, ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਰਣੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।" "ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਯਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।" "ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਅਕਤ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਰੂਚਿਕਰ ਕਥਾ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ।" "ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।" "ਕਿੰਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੀਪ, ਖੇਤਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਵੀ—" "ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਪ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਇਹਦੀ ਕੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵੇਖਾਉ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।