ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਭੋਜ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਅਕਰੂਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਮਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲਿਆ ਕਰੋ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ ਦਵਾਰਕਾ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" ਜਦ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋ ਪਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਪੰਡਵਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੰਡੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਲਧਾਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ, ਪਰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੜ੍ਹੋ ਰਥ 'ਤੇ; ਭੋਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਭੋਜ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਭੋਜ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੋਗ੍ਯ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਯੁੱਧ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭੋਜ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘੋੜੀ ਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੇ ਵੱਧ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਦਯਾ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਭੋਜ ਦੀ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਘੋੜੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਪੈਦਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਹਾਨ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਹਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਣਾ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦਵਾਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਘਾਰਕ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਬੰਧਨ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਸੰਕਲਪ-ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਅਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਮਣੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ "ਅਕਰੂਰ-ਯਜਨ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਭੋਜਨ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਤਰਾਜਿਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਗਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਰਸ਼ਾ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵਰਸ਼ਾ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸੁਕਾ-ਕਾਲ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ ਕਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਜਦ ਦਾਨ-ਪਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਕਿਨਾਰੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਵਰਸ਼ਾ ਕਰਵਾਈ। ਅਕਰੂਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆ। "ਉਹ ਮਣੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ 'ਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਅਪਮਾਨ ਨਾ ਕਰ।" ਜਦ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਦੇਰੀ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬਭਰੂ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ, ਸਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਿਲੀ ਮਣੀ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ।