ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਸਵਫਲਕਾ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕਾ। ਸਵਫਲਕਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਂਦੀਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਊਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਪਮਦਗੁ, ਮਦਗੁ, ਮੁਦਾਰਾ ਅਤੇ ਅਰੀਮਰਦਨ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਅਰਿਕਸ਼ੇਪ, ਉਪੇਖਸ਼ਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ, ਅਰੀਮੇਜਯ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਧਰਮ, ਗ੍ਰਿਧਰਭੋਜ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਅਵਾਹਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ, ਸੁੰਦਰਿ (ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਰੀ), ਅਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ—ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ—ਇਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਸਨ। ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਰਸ਼ਵਕਗਵੇਸ਼ਨਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਬਹੁਬਾਹੁ, ਸ਼੍ਰਾਵਿਸਥਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਾ—ਇਹ ਨਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਵੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਪ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਬਭਰੁਰ ਨੇ, ਅਤੇ ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ—"ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲਾਹੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ, ਪੂਰਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" ਜਦ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਦੁਖੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਜਲੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਤਿਆਕੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਰ ਧਾਰੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਪਰ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਭੋਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਿਆ। ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਕੇ, ਭੋਜਾ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਘੋੜੀ ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਨਾਲ ਸੌ ਯੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਧ ਦੌੜਿਆ। ਹ੍ਰਿਦਯਾ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਭੋਜਾ ਦੀ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਘੋੜੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਮਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।" ਅਚ੍ਯੁਤ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਨੇੜੇ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੋਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਹਲਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਾਂਟਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਗਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੁਸ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਬੰਨ੍ਹੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੰਕਲਪ-ਕਵਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ "ਅਕ੍ਰੂਰ-ਯਜਨ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਧਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਰਤਨ ਦੀ ਖੋਜ, ਯੁੱਧ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਕਰਮ, ਇੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।