ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਟੀ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਗੁਫ਼ਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਨਿਮਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਮਣਿ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕਾਤਲ ਹੋਣ ਦਾ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਮਣਿ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਵੱਡਾ ਭਗਨਕਾਰ, ਵੀਰ, ਵਾਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਮੇਧਸ ਵੀ। ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਚਾਰੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌਂਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭਕਸ਼ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਨਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਵੇਯਾ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਸਨ। ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ: ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸਵਫ਼ਲਕਾ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕਾ; ਸਵਫ਼ਲਕਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਗਾਂਦੀਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਮਦਗੂ, ਮਦਗੂ, ਮੁਦਾਰਾ ਅਤੇ ਅਰੀਮਰਦਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਰੀਕਸ਼ੇਪ, ਉਪੇਖ਼ਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ, ਅਰੀਮੇਜਯ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਧਰਮ, ਗ੍ਰਿਧ੍ਰਭੋਜ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਵੀ ਹੋਏ। ਅਵਾਹਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ, ਸੁੰਦਰਿ (ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ) ਅਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ਵ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯੁਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਦੋ ਧੀਆਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ ਹੋਏ। ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਰਸ਼ਵਕਗਵੇਸ਼ਣ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਬਹੁਬਾਹੁ, ਸ਼੍ਰਾਵਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਾ, ਨਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਝੂਠੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਬਭ੍ਰੁਰ ਨੇ ਉਹ ਮਣਿ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਵੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਮਣਿ ਲੈ ਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਣਿ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲੈਈਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ; ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵਰਨਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਾਰੀ (ਪਲਾਹੂ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ: "ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਪਰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਚੜ੍ਹ ਰਥ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭੋਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਾ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਾ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਘੋੜੀ ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਿਦਯਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਭੋਜਾ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਦੀ ਦੌੜ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਨੇ ਦੁਖ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਰੁਕ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣਿ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਅਚੂਤ ਪੈਦਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਨੇੜੇ, ਉਹ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਭੋਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮਣਿ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਹਲਧਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਣਿ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।