ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਰਤਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੌੜਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਸੰਦਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਗਿਆ। ਇੰਝ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਣ ਉੱਤੇ, ਧਰਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਮਣੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਸਾਥੀ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਭਾਲੂਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜੀ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਤਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਣੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਭਾਲੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲੀ। ਭਾਲੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਜਾਮ੍ਬਵੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, "ਰੋ ਨਾ, ਬੱਚੇ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਮ੍ਬਵੰਤ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਰੋ ਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਫ਼ੌਰਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਹਲਧਾਰੀ (ਬਲਰਾਮ) ਸਮੇਤ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਮ੍ਬਵੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵੰਤ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਅੰਦਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੁਲਵੰਤ, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ, ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਉਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਨਿਮਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਮਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ-ਘਾਤੀ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਚ ਫਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਯਾਮੰਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗੰਕਾਰਾ, ਫਿਰ ਵੀਰ, ਵਾਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਸੁਮੇਧਸ। ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਟਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਤੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭਾਕਸ਼ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭੰਗਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਵੇਯਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਹੋਏ। ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਾਜਿਤ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸ੍ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕਾ। ਸ੍ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਧਿਨੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਗਾਂਧਿਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਬਲੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿਸੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਪਮਦਗੁ, ਮਦਗੁ, ਮੁਦਾਰਾ, ਅਤੇ ਅਰਿਮਰਦਨ ਵੀ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਿਕਸ਼ੇਪ, ਉਪੇਕਸ਼ਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ, ਅਰਿਮੇਜਯ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਧਰਮ, ਗ੍ਰਿਧ੍ਰਭੋਜ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੀ ਹੋਏ। ਅਵਾਹਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ, ਸੁੰਦਰਿ (ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਰੀ), ਅਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯੁਵਾਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਹੋਏ। ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਰਸ਼ਵਕਗਵੇਸ਼ਣ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਬਹੁਬਾਹੁ, ਸ਼੍ਰਾਵਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਾ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਇਹ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਝੂਠੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।