ਮਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਮਿਧੁਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ‘ਤੇ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਸੀ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸੂਰਜ ਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਦ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਸੂਰਜਦੇਵ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਧਨਿਆ ਸੂਰਜਦੇਵ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਦ ਵਿਵਸਵਾਨ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਤਦ ਸੂਰਜਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦੇ ਸਨ, "ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਮਣੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਅਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਣੀ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੌੜਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਕਿ ਮਣੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ, "ਮੈਂ ਮਣੀ ਲਿਆਉਂਗਾ।" ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਥੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਰੀਛਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਜਾਂ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਰੀਛ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਰੀਛ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਫੋਲੋ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਨਾ ਰੋ, ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਰੰਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਹਲਧਾਰੀ (ਬਲਰਾਮ) ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੁਹਾਂਡੇ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਨਾਲ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ, ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ, ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਰੀਛ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ-ਘਾਤੀ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਗਏ। ਮਣੀ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗੰਕਾਰਾ, ਫਿਰ ਵੀਰ, ਵਾਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਮੇਧਾਸ। ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਭੰਗਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਵੇਯਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋਏ। ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਖਾਸ ਖੁਬੀ ਸੀ: ਇਕ ਮਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।