ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਜਮਾਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਥਮੁਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੁਰਥਾ ਸੀ। ਵਿਦੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੱਤਾਤੀਦੱਤਾ, ਸ਼ੋਨਸ਼ਵਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ। ਸ਼ਾਮੀ, ਡੰਡਸ਼ਰਮਾ, ਦੰਤਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ, ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ — ਇਹ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਸਨ। ਸ਼ਾਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਵਯੰਭੋਜਾ ਸੀ; ਸ੍ਵਯੰਭੋਜਾ ਤੋਂ ਭਾਦਿਕਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਭਾਦਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ: ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਮੱਧਲਾ ਸੀ। ਦੇਵਾਂਤਾ, ਨਰਾਂਤਾ, ਭੀਸ਼ਗਵੈਤਰਣਾ, ਸੁਦੰਤਾ, ਅਤਿਦੰਤਾ, ਨਿਕਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮਦੰਭਕਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਦੇਵਾਂਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੌਜਾ ਅਤੇ ਨਸਮੌਜਾ ਦੋਨੋ ਸਨ। ਅਸਮੌਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ: ਸੁਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਸੁਚਾਰੁ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਹੋਈਆਂ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਮਿਧੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਨਵਜੀਤ ਰਿਹਾ। ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ — ਦੋਨੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸੂਰਜ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਤਟ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਿਵਸਵਾਨ — ਸੂਰਜ — ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: “ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਓ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗਲੋਂ ਮਣੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕਲੇ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਵਿਵਸਵਾਨ ਜਾਂਣ ਲੱਗਾ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁਕਾਰਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਲੋਕਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!” ਹੈਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ — ਰਾਜਾ — ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮਣੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਤੇ ਰੋਗ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੀਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਮਣੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਮਣੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ," ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਲੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਮਣੀ; ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਿਲਿਆ। ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਭਾਲੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਮਿਲਿਆ; ਭਾਲੂ ਦੇ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਜਾਮਬਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪिला ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ।" "ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਨਰਮ ਬੱਚਾ, ਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।" ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿੱਧਾ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਹਲ ਵਾਲੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਮਬਵਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਤੀ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।