ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਰਥ, ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਹਾਥੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਕੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੋਜਾ ਲੋਕ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਘੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਆਂਧਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਵੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਆਹੁਕਾ ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਆ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਦੇਵਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੇਵਵਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸਮਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਦੇਵਕੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ: ਸ਼ਾਂਤਿਦੇਵੀ, ਸੁਦੇਵੀ, ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ, ਵ੍ਰਿਕਦੇਵੀ, ਉਪਦੇਵੀ, ਸੁਨਾਮਨੀ, ਅਤੇ ਨਵੋਗ੍ਰਾ। ਇਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਨਿਆਗਰੋਧਾ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਕਾ, ਸੁਭੁਸ਼ਨਾ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲਾ, ਸੁਤਨੂਰ, ਅਨਾਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀਮਾਨ—ਇਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕੰਸਾ, ਕੰਸਾਵਤੀ, ਸੁਤਨੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ, ਅਤੇ ਕੰਕਾ, ਸਭ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋਣ, ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਮੁਖਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਸੀ। ਰਾਜਧੀਦੇਵ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ। ਰਾਜਧੀਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੱਤਾਤੀਦੱਤਾ, ਸ਼ੋਨਸ਼ਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਸ਼ਮੀ, ਡੰਡਸ਼ਰਮਾ, ਦੰਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ, ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਿਸ਼ਠਾ—ਇਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਸਨ। ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਵਯੰਭੋਜਾ, ਅਤੇ ਸ੍ਵਯੰਭੋਜਾ ਤੋਂ ਭਾਦਿਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਭਾਦਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਮੱਧਵਰਤੀ ਸੀ। ਦੇਵੰਤਾ, ਨਰੰਤਾ, ਭੀਸ਼ਗਵੈਤਰਣਾ, ਸੁਦੰਤਾ, ਅਤਿਦੰਤਾ, ਨਿਕਸ਼ਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੰਭਕਾ—ਇਹ ਭਾਦਿਕਾ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਦੇਵੰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਮਲਾਬਰਹਿਸ਼ਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੌਜਾ ਅਤੇ ਨਸਮੌਜਾ ਸਨ। ਅਸਮੌਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ: ਸੁਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਸੁਚਾਰੂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਆਂਧਕਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਹੋਈਆਂ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਮਿਧੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਅਜੇਤ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ; ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸੂਰਜ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਚਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਸੂਰਜ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਧਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ: "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਜ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਵਿਵਸਵਾਨ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਰਤਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਰਤਨ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਹੈਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਉਤਮ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਤਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਂਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਾ ਲਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹਥਿਆਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਸ੍ਯਾਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਰਤਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਤਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਂਧਕਾਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਸੰਦਹਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਦਹਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਰਤਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ," ਅਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।