ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਊਸ਼ਦਗੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਊਸ਼ਦਗੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਰਥ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਚਿਤਰਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਥੁਯਸ਼ਸ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਪਾਰਥਸ਼ਰਵਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੜੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਾਰਥਸ਼ਰਵਸ ਤੋਂ ਸੁਯਜ्ञ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਯਜ्ञ ਤੋਂ ਉਸਤਾ। ਉਸਤਾ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਨੇਯੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਨੇਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਮਰੁਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਕੰਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਰੁਕਮਕਵਚ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਤਪ੍ਰਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਰੁਕਮਕਵਚ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਬਾਂਹਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਰੁਕਮਕਵਚ ਤੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰਾਜਿਤ ਤੋਂ ਪੰਜ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ, ਜਾਮਘ, ਪਾਲਿਤ ਤੇ ਹਰੀ। ਪਾਲਿਤ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਾਮਘ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ (ਜਾਮਘ) ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਿਟੀ ਦੀ ਝੋਂਪੜੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਰਿਕਸ਼ਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਤਿਮਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਮਘ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਬਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਤੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ‘ਵਹੂ’ ਆਖ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਵਹੁ ਹੈ?" ਜਾਮਘ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਸੁਭਾਗਣ ਕੁੜੀ ਨੇ ਘੋੜ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦਰਭ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਹੁ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਕ੍ਰਥ ਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ—ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁੰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਅਵੰਤ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਹਰ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ। ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਯੋਮ, ਵਯੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਮੂਤ, ਜੀਮੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਰਥ ਤੋਂ ਨਵਰਥ, ਨਵਰਥ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੋਂ ਕਰੰਭ, ਕਰੰਭ ਤੋਂ ਦੇਵਰਾਤ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਰਾਤ ਤੋਂ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਤੇ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਧੁਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਧੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਆਦਿ ਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਮਧੁਰ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਪੁਰੁਦਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਮਧੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਤਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਾਮਘ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਤਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਭਾਗਿਨ, ਭਜਮਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੇ ਰਾਜਾ। ਅੰਧਕ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵੀ ਉਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ ਇਥੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਭਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸ੍ਰਿਞਜਯੀ ਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਾ ਅਤੇ ਉਪਬਾਹ੍ਯਕਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਭਜਮਾਨ ਅਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਾ-ਸ੍ਰਿਞਜਯੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਮੀ, ਕਰਮਣ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਪੁਰੰਜਯ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਪਬਾਹ੍ਯਕਾ-ਸ੍ਰਿਞਜਯੀ ਤੋਂ ਆਯੁਤਾਜਿਤ, ਸਹਸਰਾਜਿਤ, ਸ਼ਤਾਜਿਤ ਤੇ ਦਾਸਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਯਗ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਨਦੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਈ ਰਹੀ, ਪਰ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਲਈ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੁਆਰੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗੀ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁਆਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੰਤਾਨ ਰੱਖੀ। ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।