ਕਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਰੰਤੂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਡਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹੇਹਯ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਹੇਹਯ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਜੋਮਈ ਸੀ। ਇਸ ਘੜੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਆਪਾਵਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹੇਹਯ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਰੇਗਾ। ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਇਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਹੀ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਮਹਿਰ, ਬਲਵਾਨ, ਧੀਰਜੀ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮਧੁਪਧ੍ਵਜ। ਜਯਧ੍ਵਜ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਯਧ੍ਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੇਹਯ ਵੀ ਹੋਏ: ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਜਾਤ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੌਂਡੀਕੇਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਵੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸੁਜਾਤ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਏ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨੇਕ ਯਾਦਵ ਹੋਏ; ਵ੍ਰਿਸ਼ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਧੁ ਹੋਇਆ। ਮਧੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਯਦੁ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਅਤੇ ਹੇਹਯਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗੁਆਉਂਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਯਯਾਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ—ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਡਿੱਗ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਦੁਲਭ ਲੋਕਿਕ ਵਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਤਾਂ ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਯਦੁ, ਜੋ ਵੰਸ਼ਧਰ, ਯਜਮਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਣੁ, ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅਨਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼ ਨੂੰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੌਮ ਵਧੀ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਨਾਂ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸ਼ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ। ਸ਼ਵਫਲਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ; ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤਪ ਹੀ ਵਧਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਾਨੀ, ਯਜਮਾਨ, ਵੀਰ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੋਂ ਉਪਮਦਗੂ, ਮਦਗੂ, ਮੇਦੁਰ, ਅਰੀਮੇਜਯ, ਅਵਿਕਸ਼ਿਤ, ਅਕਸ਼ੇਪ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਅਰੀਮਰਦਨ ਹੋਏ। ਧਰਮਧ੍ਰਿਕ, ਯਤਿਧਰਮ, ਧਰਮੋਕਸ਼, ਅੰਧਕਾਰੂ, ਅਵਾਹ, ਪ੍ਰਤਿਵਾਹ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਰੀ ਹੋਈ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਸੁਗਾਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ ਜੰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਤਾ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਸੀ। ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਪૃਥੁ, ਵਿੱਪૃਥੁ, ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵਕ ਅਤੇ ਗਵੇਸ਼ਣ। ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅਸ਼ਵ, ਸੁਧਰਮਾ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਸੁਬਾਹੁ, ਬਹੁਬਾਹੁ, ਅਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਹੋਈਆਂ। ਅਸਿਕਨੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਰ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਸੀ; ਮਹਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਭੋਜਿਆ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੰਮਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਢੋਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ। ਸ਼ੂਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪृथਵੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਭਾਗ, ਫਿਰ ਦੇਵਸ਼੍ਰਵਾ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕਣਵਕ, ਵਤਸਵਾਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਞ੍ਜਮਾ ਜੰਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।