ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਥਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹਿਲਚਲ ਹੋਈ। ਸਭ ਡਰ ਗਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਕਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜਨਮਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਅਚਾਨਕ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੌਦੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਫਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗਰਜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਾਲ ਦੀ ਬਗੀਚੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਮੰਗੀ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡ, ਵਸੇਬੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ। ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਸੁੰਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ। ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ, ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਹੈਹਯ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਵਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਹੈਹਯ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" "ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੇਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।" "ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।" ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਿਆ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਬਚੇ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਿਰਭੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਸ਼ੂਰ, ਵ੍ਰਸ਼ਣ, ਤੇ ਮਧੁਪਧਵਜ। ਜਯਧਵਜ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਗਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੈਹਯ ਵੀ ਸਨ: ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਜਾਤ, ਭੋਜ, ਤੇ ਅਵੰਤੀ ਯਾਦ ਰਹੇ। ਤੌਣਡਿਕੇਰ, ਤਾਲਜੰਗਾ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸੁਜਾਤ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਵ੍ਰਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨੇਕ ਯਾਦਵ ਸਨ; ਵ੍ਰਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਧੁ ਸੀ। ਮਧੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਵ੍ਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ, ਤੇ ਮਧੁ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦੁ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਹੈਹਯਾਂ ਨੂੰ ਹੈਹਯ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ। ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ—ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਥਾਂ-ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਲੀਆਂ। ਪੰਜ ਉਤਪਤੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਵਿਰਲੇ ਸੰਸਾਰੀ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸੰਪਤੀ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ। ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦੁ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇਕ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਹਰੀ, ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਅਨਮੀਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ—ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਕਲਾਨ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ। ਸ਼ਵਫਲਕ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੇਕ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਸਦਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਸੁਕਾ, ਸਿਰਫ ਤਪਸੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੋਂ ਅਕਰੂਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦਾਨੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮਕ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।